در خلوت

حسرت یکدیگر را
با حسرت برانداز می‌کنیم...

من، او را با ماندنش
او، من را و رفتنم...

من و پاسبان اداره
دوستان خوبی هستیم برای هم.

.

شلوغی‌های قرارگاهی که در آن کار می‌کنم
برای من فرارگاه یک عالم خیال و در خود فرو رفتن است...

اشک مرا در بیاور
و شب به خیر بگو!

و از ساعت به روز شدن اینجا،
تعجب نکن...

هر قدر که در خودت بیشتر فرو روی،

متعفن‌تر می‌شوی...

هضم نبودنت سخت است...

چه انتظاری از معده داری؟!

دلم شده معجونی از یک مشت میوه‌ی گند افتاده، ( خیار و گوجه و...)
و به قاعده‌ی یک کفِ دست، دلشوره دارم...

هر چه هم آبغوره می‌ریزم،
بوی زُهمش گرفته نمی‌شود.

بلآخره هر کسی،
یکی را دارد؛

برای کنارش نشستن و دیگر برنخواستن... 

لگد نزنید،
سیلی هم...

خدا یکی...

ای کاش کمی فکر داشت،
به فکر من می‌بود...

یه وقتایی هم هست که دلم می‌خواد تو نباشی که هی بهم بگی: گریه نکن تو رو خدا و اینا

بعد تا خود صبح هی گریه کنم و سرمو بکوبم تو دیوار

واسه‌شون مهم نیست چی رو خراب می‌کنن واسه رسیدن به هدفشون...

یه دختر امروز این رو بهم گفت!

عشق را آفرید
و بی‌تفاوتی
پدید آمد...

اگر عاشقش نبودم،
بی تفاوتی نمی‌کرد.

به خدا عشق به رسوا شدنش میارزد...

یاد او که می‌گفت:
خواهی نشوی رسوا،
همرنگ جماعت شو!

یک شب بیا،
واقعیتمان را با هم،

عق بزنیم!

نفرتت را می‌بری و حتی نگاه هم
بر من ترسیده نمی‌اندازی...

تو با تمام نفرت‌هایت،
برو.

من با همه‌ی وحشتم،
اینجا منتظرم.

منتظرم!
این را بفهم!

تو با دلی پر از نفرت،
از من و گناه،
دوری می‌کنی...

من بدون تو وحشت‌زده،
با پاکی این زندگی،
کنار می‌آیم...

خودت بگو!
کدام هنر کرده‌ایم؟