در خلوت

حسرت یکدیگر را
با حسرت برانداز می‌کنیم...

من، او را با ماندنش
او، من را و رفتنم...

من و پاسبان اداره
دوستان خوبی هستیم برای هم.

.

شلوغی‌های قرارگاهی که در آن کار می‌کنم
برای من فرارگاه یک عالم خیال و در خود فرو رفتن است...

تمام می شوم،
یکی از همین روزها؛

میان تمام نبودن هایت.

دکتر می‌بایست اقلا اینقدر سواد داشته باشه که بفهمه،
مریض‌ها دو دسته‌اند؛
دو دسته‌ی کاملا متفاوت:

مریض‌های باهمراه
مریض‌های بی‌همراه

اشک مرا در بیاور
و شب به خیر بگو!

و از ساعت به روز شدن اینجا،
تعجب نکن...

هر قدر که در خودت بیشتر فرو روی،

متعفن‌تر می‌شوی...

اصلا چیزی نیست...

که بخواهد چونان که باید است باشد یا چونان که نباید!

هضم نبودنت سخت است...

چه انتظاری از معده داری؟!

رانندگی سخت است...

حتی به کمک دست راست!

همه جا سرد است...

حتی این دست‌ها!

همه چیز شب است...

به جز خودِ شب!

قبل از اینکه فرصت...
باید کسی را داشته باشی

تا به تو فرصت بدهد!

آتش گرفته را مگر آتش کند خموش...

پس چرا می سوزم؟

تو را ندیده بود والا

غلط می کرد بگوید:
من از آتشم و آدم از خاک...

ریسیده هایم را پنبه کردی...
فدای سرت.

پنبه هایم را دیگر آتش نزن!

مثل بچه‌ای که به وعید مادرش،
منتظر است بابا بیاید...

امشب منتظرم،
منتظر یک پدر

لطفا در مورد این که او کیست سوال نکنید!
حتی شما... 

نمی‌دانم تا به حال،
قطره اشکی چشیده‌ای یا نه اما...

وقتی که نیستی،
برای چشم‌هایت،
اسفند آتش کن!

من اغلب اوقات
چشم‌های شوری دارم!

یه وقت‌هایی هم هست که اسپیکر نداری،
میای "در خلوت" رو باز می‌کنی و

آهنگش رو خودت
ناله می‌کنی...

وقتی بتوانی
وابسته‌ای را یک روز،
اینطور میان زمین و هوا رها کنی...

حتما می‌توانی شش سال دیگر هم،
دوباره
چنان کنی!

خر می‌باشد کسی که نفهمد
مخاطب خاص دارد! 

مگه می‌شه،
دو جفت دست همه‌ش رو به آسمون باشه

و هیشکی محلش نذاره؟

حرص و قرص،

یکی به بهبودی
و دیگری به درد

می‌کشند معده‌ی مرا

من در این کشاکش
کشته می شوم 

هر وقت به دل گلایه داری

بفشار مرا عصاره خوب است

غیر از کم و ناچیز بودن

گناه من چیست؟

افیون دیگر چه صیغه‌ایست؟

معتاد یعنی من
که هر روز منتظرم،

شبم با پیامک عاشقانه‌ی تو سحر شود...

کوچک و بی رحم

دگران روند و آیند
و تو هم‌چنان که هستی... 

غمی بزرگ،
اینجای دلم نشسته

از دست چه کسی؟
نمی‌دانم.

می‌دانم فقط
با احوالپرسی،
خوب نمی‌شود...
 

از آغوش یخ بسته‌ی تو
یک استکان چای داغ آورده‌ام

شیرین است
حتی بدون قند لبت...
 

دلم شده معجونی از یک مشت میوه‌ی گند افتاده، ( خیار و گوجه و...)
و به قاعده‌ی یک کفِ دست، دلشوره دارم...

هر چه هم آبغوره می‌ریزم،
بوی زُهمش گرفته نمی‌شود.

جز تو
فدای هر کسی بشوم؛

ناکام مرده ام! 

انار می‌خواهد دلم،

انار ترک خورده...

یک دقیقه بیشتر.

از این یک دقیقه‌ی بیشتر،
استفاده کن

جمله‌های طلایی بگو!

دوستت دارم... 

بلآخره هر کسی،
یکی را دارد؛

برای کنارش نشستن و دیگر برنخواستن... 

خواستم بگویم،
فدای سرخی چراغتان!

زیاده‌گویی نباشد،
مرحمت زیاد!

به هیچ نمی‌روند،
از آغوش تو که باز می‌گردند...

آغوش سرد خیالت... 

چه در خراشه ی روحت،
چه در میانه ی سینه،

نام مرا بد انتخاب کرده‌اند،
از هر طرف که بخوانی... 

اینجا من
و یک استکان چایِ لب نزده!

هر دو یخ بسته‌ایم.

او گوش‌هایش بی‌بخار
من لب‌هایم سوخته...

برای من غزل مگو که من خود قافیه‌ام
قافیه‌ی باخته‌ی ردیف چشم‌های تو

همان حاشیه‌ی اول...؟

این هم یک کلاس دیگر که چند متر آنطرف تر،
در حال برگزاریست!

الصاق به تمام کلاس ها و جلساتی که روزهای دلتنگی،
تا چند قدمیشان پیش رفته ام و...

آدم‌ها دو دسته‌اند:

1- خوشبخت کننده
2- خوشبخت

مگه اینکه معجزه ای پیش بیاد

آدم‌ها،
خسته که می‌شوند،
تکیه می‌زنند...

حتی به دیوار گلی!

از مسکن متنفرم،
هنوز هم حتی،
با این همه درد...

بیا و با نیامدنت،
اصلاح نکن این رابطه را.

تو که تب می‌کنی،
همه
چشم‌هایِ خونینِ مرا می‌بینند

و دائم نسخه‌ی سرماخوردگی،
برایم می‌نویسند... 

آن بوسه امانت است،
روی لب تو... 

با گریه خوابیدن
و خواب دیدن...

و باز تکرار و تکرار و تکرار...

من پیامبر نیستم اما،
وحی آمده برایم...

یک شب،
میان سرمای نفست...

خوشحالم که زنده ای!

آخر این روزها کسی،
در آغوش من،
جان نداده! 

حتی اگر روزی،
هزار مرتبه!

حتی برای تو،

به خدا گریه برای مرد،
آسان نمی‌شود...

باور نمی‌کنی رفیق،
خیلی چیزها می‌شکند،

تا مردی در زاویه،
به هق‌هق بیافتد...

همه شُرشُر،‌
همه چٍک چٍک!

مدام باران بی‌سرایش... 

یه وقتایی هم هست که اینقدر خودت رو نگه می‌داری که دیگه به وقتش هر چی زور می‌زنی هیچی نمیاد!

لگد نزنید،
سیلی هم...

خدا یکی...

همیشه بوده ای،
آن وقت که باید...

ای کاش کمی فکر داشت،
به فکر من می‌بود...

بعضی حرف‌ها را فقط تگ‌ها می‌زنند...

چه این روزها زیباتر شده‌اند؛
شهر و چشم‌هایم...

جایت در این پر آبی،
عجیب است که سبز نیست...

وقتی به نمک گیر دهی

نمک، هم میتواند نمک گیرت کند.

....

همین! مال من نیست!

از سید مجید کریمی

دیگه گودری نیست که توش،
تو آیتم‌های من رو لایک بزنی...

بد که حالت بد باشه،
بدتر اینکه بد بودنت،

برای اطرافیان عادت باشه...

اینجا آتش می‌زنند؛

چای، لبم
و عکس‌هایت دلم را...

بارون هم خوبه،
اگه تو باشی...

چرا؟
چی شده؟
خوب باش لطفا!

یه وقتایی هم هست،
هیچکس نیست از خوشحالی‌ت خوشحال بشه؛

ترجیح می‌دی این وقتا خوشحال نشی تا که کوفتت نشه

چرا؟
چی شده؟
می‌خوای بعد زنگ بزنم؟

چرا؟
چی شده؟
بیام ببرمت دکتر؟

چرا؟
چی شده؟
می‌خوای جور کنم آخر هفته بریم مشهد؟

چرا؟
چی شده؟
بیام شب پیش‌ت تنها نباشی؟

چرا؟
چی شده؟
بیام دنبالت شام مهمون من؟

چرا؟
چی شده؟
بیام دنبالت بریم قدم بزنیم؟

یه وقتایی هم هست که دلم می‌خواد تو نباشی که هی بهم بگی: گریه نکن تو رو خدا و اینا

بعد تا خود صبح هی گریه کنم و سرمو بکوبم تو دیوار

واسه‌شون مهم نیست چی رو خراب می‌کنن واسه رسیدن به هدفشون...

یه دختر امروز این رو بهم گفت!

بعضی وقت‌ها هم فکر می‌کنم کاش یکی بود که به امور دفتری دلم می‌رسید.
مثلا زنگ می‌زد و می‌گفت: خب الآن دیگه نگرانی شماره‌ی یک رو بیخیال شو، نگران موضوع دوم باش.
بعد یک ساعت به یک ساعت همینطور هی برنامه‌ریزی می‌کرد که نگران چی باشم و اینا...

بعد از مدتی هم یک شب زنگ می‌زد و رسما دق کردنم رو بهم تسلیت می‌گفت.

عشق را آفرید
و بی‌تفاوتی
پدید آمد...

اگر عاشقش نبودم،
بی تفاوتی نمی‌کرد.

من،
قبل از تو،

 از حرف مردم نمی ترسیدم!

من،
قبل از تو،

از تنهایی نمی ترسیدم!

شعری داشتم،
که تا آمدم قفسی برای نوشتنش مهیا کنم،

پرید!

پا که در روشنی می‌گذارم،
بیهوده سفارش‌ها شروع می‌شود!

شما را به خدا... آبرویم!
به خاطر خدا رازداری کنید... 

این شاعرها هم شورش را در آورده اند

برای هر اتفاقی،
یک شعر هست!

اگر گذاشتید بعد از اتفاقی ما پژمرده نشویم...

مرا ببین!
تا غمم را نبینی...

مرا ندیدنت غم است

کمی مراقبم باش،
این روزها فهمیده‌ام

بچه‌ها نیاز به مراقبت دارند.

خیلی وقت ها از اینکه کسی برای خوشحال شدنت تلاش کند؛

بیشتر ناراحت می شوی...

بلاخره خانه ی هر کسی را خراب کنند ناراحت می شود دیگر!
 

به خدا عشق به رسوا شدنش میارزد...

یاد او که می‌گفت:
خواهی نشوی رسوا،
همرنگ جماعت شو!

رئیس خودش جلویت می‌ایستد و می‌گوید:

شما بروید خانه،
چشم‌هایتان خیلی خسته است.

استراحت کنید، تا فردا...

حالا که فکر می‌کنم،
نوشتن که دیگر ربطی به گلو ندارد!!

* فکر می‌کردم گلودردِ موقعِ بغض‌هاست که راه حرف زدن را می‌بندد.

گذشتم،
از تمام گذشته ام...

تو هم بیا بگذر...

چند دقیقه ی پیش،
هر آنچه آرشیو در این یک دهه فعالیتم در اینترنت جمع کرده بودم

اعم از آرشیو عکس هام،
متن های چتم
و هر چیزی که فکرشو بکنین رو

پاک کردم!

از کربلا نیت کرده بودم که تا چهل روز نشده این کار رو انجام بدم
خدا رو شکر

الآن کلی سبک شدم،
نگهداری از این همه سابقه که بعضا درخشان هم نبود،
کار خسته کننده ای بود 

شما می‌توانید!

دلتنگی‌هایتان را خیلی زود،
به صرف یک استکان چای اجابت کنید!

باشد که هیچوقت به بغض و اشک نیانجامید...

خوبی اگر دائمی نباشد،
بدی است.

بحث حسادت نیست!

خدا نکند مادری،
بچه ی زمین خورده اش را رها کند
و بچه ی قشنگتری را بغل بگیرد...

دوستت دارم.

بعد از خواندن این جمله
ده ثانیه‌ای چشم‌هایت را ببند و رفع خستگی کن
می‌دانم این روزها
کار زیاد داری...

این روزها
تلخ است مدام کام من
وقتی که می‌بینم
با من بودنت
گزاف شده
هزینه‌هایش...

در دنیای اقتصاد
بعضی وقت‌ها
قیمت یک چیزهایی حبابی رشد می‌کند
بی‌خود بار یک عده را گران می‌کند
علتش معلوم نیست
بر اثر یک اشتباه
یا یک سوء استفاده...

یک عدد وبلاگ،
که از در و دیوارش غم ببارد

و هیچوقت در نوشته‌هایش شادمانی نباشد.

ستون نیازمندی‌های فوری (داریم؟)

خوابی که خودم اداره‌اش کنم
خوابی که این همه بیداری‌ام را... هعی، چقدر وقت است که نخوابیده‌ام...

هستی،
اما هنوز دلم خواب می‌خواهد...

و لبهای تو

زمینگیر می کند وقت لبخند،

فاصله را
من را...

دعا کن!
برای تمام زخم هایی که بر جسمم گذاشته ای...

از رفقای خلوت من،
کسی هست که اینجا نداشته باشه منو؟

دارم فکر می‌کنم مدت‌هاست،
هیچ وبلاگی را دیگر،
با علاقه نمی‌خوانم!

به خودم نگاه می‌کنم!

چنان بازگشته‌ام که انگار هرگز نرفته بودم...

نائب‌الزیاره‌ای؛

بیش از آنکه زائر باشی!

صدا می‌کند: آی مرد! دیر شد! چکار می‌کنی؟

من اما دست خودم نیست،
دانه دانه لباس‌هایم را توی دست می‌گیرم!
- با این لباس چند گناه کرده‌ام؟
مچاله‌شان می‌کنم و توی کمد پرتاب…
لباس بعدی و…

حالا دیگر کمد لبالب پر شده و چمدان هنوز خالیست…

چکار کنم؟!
چکار می‌توانم بکنم؟
سر درون کیف می‌کنم و گریه…

حلالم کنید!

همین! مال هیچکس نیست!

نه که بتوانی گریه کنی،
خیلی وقت‌ها نمی‌توانی گریه نکنی...

اصلا گور بابای نگاه همکاران و...