در خلوت

امسال هم کربلاهای ایران دیدنیست؛
اگر یاران عاشورایی هزاره‌ی سوم حسین ابن علی(علیه السلام) که به ندای حسین زمانشان لبیک گفتند و امامزادگان عشق شدند، بپذیرند... +

خوب می دانی!
چند سال نیامدم،
تا تو راحت باشی.

دیگر اما حق نیست.
بی انصاف نباش،

نوبت من است! + 

بند دلم را
می‌بندم به طلایی پنجره‌ات؛
پاره نمی‌شود!

قصه‌ی شفا نیست مولا!
کودک، بی حاجت هم
چادر مادر را رها نمی‌کند؛
مباد در شلوغی دنیا گم شود...

"فقیریم
و عشقست فقیری،
که تو حج فقرایی..."

اقیانوس‌ها، همه
وامدار
کاسه‌های طلایی سقاخانه‌ی توأند

خدا به این مردم اجر بده

امسال به اندازه ی تمام این سی و یک سال

برای حفظ اسلام و نظامشون راهپیمایی کردن.

آفتاب که نه،
آفتاب هایی امروز،
نه از آسمان بر زمین
که از زمین بر آسمان می تابید
می دانم؛
نورش
چشم خیلی ها را می زند...

وجب وجب خاکت
عطر نرگس و لاله می‌دهد؛
سرزمین دوست داشتنی‌ام!
نباشی، نیستم؛
نباشی،
تن من مباد!

انقلاب،
از خاکستر سوختن سیمرغ گونه‌ی
مستضعفان و پابرهنگان متولد شد...
روی دامن همین مستضعفان قد کشید...
با تکیه بر دستان پینه بسته‌ی همین جماعت هم،
به دستان امام زمان(عجل الله فرجه) می‌رسد؛
إنشاءالله

بیدار شو!

راه کج تو به نا کجا آباد هم ختم نمی شود.

اثبات این‌که "راست می‌گویم"
همیشه سخت‌ترین کار بوده
برای راستگوها

اما دروغگوها
چه آسان ادای انسان‌های صادق را در می‌آورند ...

و امشب مفهوم این جمله از سید شهیدان اهل قلم را با عمق جانم درک کردم:

او یکی از پرورده‌های میدان رزم و جهــاد فی سبــــیل الله است و اگــــر "انقـــــلاب اســـلامی" هیــچ دســتاوردی جــــز پـرورش انسانهایی اینچنین نداشت، بازهم می‌ارزید تا حزب الله جـان و سـر خویش را فـــــدای حفظ آن کـــند.

به فضل خدا .....

در این چند سال،

تابوی نمی شود و نمی توانیم بعضی ها

با می شود و می توانیم عامه ی کم سواد (!!) و غیر نخبه شکست.

باید در رکاب خورشید باشیم ....

اینجا کسی می‌داند که من
برای تو می‌نویسم

آرام‌بخش نیست ؟!

بی‌دلیلان بخت برگشته!

همین!

با تعدادی از دوستان قرار گذاشته‌ایم از حالا
تا پایان روز بیست و دوم بهمن،
بعد از راهپیمایی،
عنوان وبلاگ‌هایمان را بگذاریم:

“الله اکبر   خامنه‌ای رهبر“

همین! مال هیچکس نیست!

دوستت دارم

از این اشک های جاری بپرس
اگر باور نمی کنی !

تنهایی به استخوانت می رسد ...

در شکستن
کاشکی همراه هم نبودند

بغض و غرور

آنچنان سیلی خواهی خورد

که سالها گوش هایت سوت خواهند کشید.

مرا با ترس هایم تنها بگذار؛

یادمان باشد و یادشان باشد؛
بهمن و ۵٧ نام دو سیگار نیست!

تازه که نشست به حرف زدن،
یاد دیالوگ خسروشکیبایی تو "دلشکسته" افتادم؛
مثل رزمندگان اسلام
بوی شهادت میدهد...

بازگشت همه بسوی اوست؛
"شهیدی" بودی؛
به احسن تبدیل شدی
و دوباره "شهیدی" شدی!!

نیک بودی برادر کاظم!

یکی را دوست می دارم

ولی افسوس که او این را خوب می داند !

خوب است که مجبور نیستم

مثل اعراب
یا مثل انگلیسی ها

با هو و هی
یا با He و She

از جنسیت حضرت او
رفع ابهام کنم

بعضی یک ساعت ها
انگار که یک عمر می گذرد

همین چند روز پیش
یک روز بر من
یک عمر و بیست و سه ساعت گذشت

ندانستی چه سخت بود
دعایی جز تو نداشتن

و نمی دانی چه سخت است
هیچ دعا نکردن

مدت هاست که دیگر
داشتنت را دعا نمی کنم

سخت است
اینکه مجبورم
فقط توی چند دقیقه
یک جوری بگویم دلم گرفته
که نپرسی چرا؟!

فکر می کنی
کسی به اندازه من
دوستت خواهد داشت؟

آزادی بیان از دید تو

یعنی همان اسپم های تو هین آمیز سیاسی اعتقادی

که برای من می فرستی

و دیگر هیچ

حالا که قرار است تا وارد بحث می‌شوی
به دوست داشتنی‌های طرف مقابلت طعنه بزنی،
دیگر ادعای منطق و انصاف و عقل‌مداری نکن!
فقط آدم‌های بی‌منطق
وقتی کم می‌آورند،
به کیف طرف مقابل،
که گوشه‌ای بیرون از تشک است،
لگد می‌زنند.

آهای مسلمون

جام زهر رو علنی به آقا تعارف نمی کننداااا ....

حواست باشه.

پی معبر می‌گردم؛
کسی که بتواند
این خواب‌های پریشان را
به آمدن تو تعبیر کند...

دل ببردی و بحل کردمت ای جان، لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می‌داری

*حافظ

هیچ نمی دانم
چندمین نفری بودم که از او
سراغ شعر ،برای سنگ مزار پدربزرگ هم سرش می گرفت
زن ذلیلی هم اندازه دارد برادر من !

کشوری که با خون شهدا ازش دفاع شده،

با بی حیایی و شهوترانی تو دگرگون نمی شود.

به هیچ چیز نباید دل بست
حتی به تنهایی...

هرگز فرو ننشیند
بلکه هر روز افزون
و زحمت و تعبش بیشتر گردد.

روح دعوت به نکاح
تحدید طبیعت
و جلوگیری از اطلاق شهوت است.

طریق وصول به حقایق ربوبیت

سیر در مدارج عبودیت است

من می‌گویم فقیر؛
یعنی دارم از آن دختر جوانی حرف می‌زنم که در اولین سفر استانی دولت نهم به خراسان جنوبی، با همه‌ی غرور خاص دوره‌ی جوانی، از خرابی تنها حمام شهرشان گفت...

تو می‌گویی فقیر؛
یعنی داری از نان سنگک نخوردن هم محله‌ای‌هایت در سعادت‌آباد تهران حرف می‌زنی؛ جایی که به نظرت منطقه‌ی "متوسط رو به بالا"ی تهران است...

حیف نام مبارک علی که بر تو نهادند

که تو بویی از انسانیت نیرده ای.

.

.

هزاران بار مرگ هم کم بود برایت.

ارزان فروختی دین و دنیایت را شیخ .....

بی انصافیست که دولت دهمی ها
یک خوشه ی ویژه
برای هم محله ای های جواد اطاعت،
که توان خرید نان سنگک ندارند،
در نظر نگرفته اند!

تاریخ تکرار می شود

نه با کوفی گری،

اینبار اما با فتح مکه.

یکی از دوستان نوشته بود:
ما، پدر در پدر ساندیس خوریم.

و من اضافه می‌کنم:
ما، اگر لازم باشد، تا قیام قیامت هم ساندیس خواهیم خورد!

همیشه کسی هست؛
"او".
دل من!
می‌آیی دیگر گناه نکنیم؟!

نفس‌های آخر یک ایمان
زیر بار سنگینی یک گناه!

معصومیتی از دست رفته،
کمر بودنم را خم کرده است...

*از دست رفته‌ام؛ بدست می‌آیم آیا؟!

بعضی آدم‌ها چه زود رنگ عوض می‌کنند.
روزی چپ هستند و روزی راست و روزی سیب‌زمینی!

خوشا به حال آنان‌که در حزب ولایتند.

راستی؛
آفتاب‌پرست بودن چه حسی دارد؟

مشکل آنان با اسلام است

آنها با اسلام مشکل دارند

و گرنه تاراج منابع زیر زمینی اولویت بعدی آنهاست

آنها اینجا حکومت اسلامی بدلی می خواهند

به نام اسلامی و به رفتار مثل این کشور های عربی منظقه.