در خلوت

دکتر می‌بایست اقلا اینقدر سواد داشته باشه که بفهمه،
مریض‌ها دو دسته‌اند؛
دو دسته‌ی کاملا متفاوت:

مریض‌های باهمراه
مریض‌های بی‌همراه

اشک مرا در بیاور
و شب به خیر بگو!

و از ساعت به روز شدن اینجا،
تعجب نکن...

هر قدر که در خودت بیشتر فرو روی،

متعفن‌تر می‌شوی...

اصلا چیزی نیست...

که بخواهد چونان که باید است باشد یا چونان که نباید!

هضم نبودنت سخت است...

چه انتظاری از معده داری؟!

رانندگی سخت است...

حتی به کمک دست راست!

همه جا سرد است...

حتی این دست‌ها!

همه چیز شب است...

به جز خودِ شب!

قبل از اینکه فرصت...
باید کسی را داشته باشی

تا به تو فرصت بدهد!

آتش گرفته را مگر آتش کند خموش...

پس چرا می سوزم؟

تو را ندیده بود والا

غلط می کرد بگوید:
من از آتشم و آدم از خاک...

ریسیده هایم را پنبه کردی...
فدای سرت.

پنبه هایم را دیگر آتش نزن!

مثل بچه‌ای که به وعید مادرش،
منتظر است بابا بیاید...

امشب منتظرم،
منتظر یک پدر

لطفا در مورد این که او کیست سوال نکنید!
حتی شما... 

نمی‌دانم تا به حال،
قطره اشکی چشیده‌ای یا نه اما...

وقتی که نیستی،
برای چشم‌هایت،
اسفند آتش کن!

من اغلب اوقات
چشم‌های شوری دارم!

یه وقت‌هایی هم هست که اسپیکر نداری،
میای "در خلوت" رو باز می‌کنی و

آهنگش رو خودت
ناله می‌کنی...

وقتی بتوانی
وابسته‌ای را یک روز،
اینطور میان زمین و هوا رها کنی...

حتما می‌توانی شش سال دیگر هم،
دوباره
چنان کنی!

خر می‌باشد کسی که نفهمد
مخاطب خاص دارد! 

مگه می‌شه،
دو جفت دست همه‌ش رو به آسمون باشه

و هیشکی محلش نذاره؟

حرص و قرص،

یکی به بهبودی
و دیگری به درد

می‌کشند معده‌ی مرا

من در این کشاکش
کشته می شوم 

هر وقت به دل گلایه داری

بفشار مرا عصاره خوب است

غیر از کم و ناچیز بودن

گناه من چیست؟

افیون دیگر چه صیغه‌ایست؟

معتاد یعنی من
که هر روز منتظرم،

شبم با پیامک عاشقانه‌ی تو سحر شود...

کوچک و بی رحم

دگران روند و آیند
و تو هم‌چنان که هستی... 

غمی بزرگ،
اینجای دلم نشسته

از دست چه کسی؟
نمی‌دانم.

می‌دانم فقط
با احوالپرسی،
خوب نمی‌شود...
 

از آغوش یخ بسته‌ی تو
یک استکان چای داغ آورده‌ام

شیرین است
حتی بدون قند لبت...
 

دلم شده معجونی از یک مشت میوه‌ی گند افتاده، ( خیار و گوجه و...)
و به قاعده‌ی یک کفِ دست، دلشوره دارم...

هر چه هم آبغوره می‌ریزم،
بوی زُهمش گرفته نمی‌شود.

جز تو
فدای هر کسی بشوم؛

ناکام مرده ام! 

انار می‌خواهد دلم،

انار ترک خورده...

یک دقیقه بیشتر.

از این یک دقیقه‌ی بیشتر،
استفاده کن

جمله‌های طلایی بگو!

دوستت دارم... 

بلآخره هر کسی،
یکی را دارد؛

برای کنارش نشستن و دیگر برنخواستن... 

خواستم بگویم،
فدای سرخی چراغتان!

زیاده‌گویی نباشد،
مرحمت زیاد!

به هیچ نمی‌روند،
از آغوش تو که باز می‌گردند...

آغوش سرد خیالت... 

چه در خراشه ی روحت،
چه در میانه ی سینه،

نام مرا بد انتخاب کرده‌اند،
از هر طرف که بخوانی... 

اینجا من
و یک استکان چایِ لب نزده!

هر دو یخ بسته‌ایم.

او گوش‌هایش بی‌بخار
من لب‌هایم سوخته...

برای من غزل مگو که من خود قافیه‌ام
قافیه‌ی باخته‌ی ردیف چشم‌های تو

همان حاشیه‌ی اول...؟

این هم یک کلاس دیگر که چند متر آنطرف تر،
در حال برگزاریست!

الصاق به تمام کلاس ها و جلساتی که روزهای دلتنگی،
تا چند قدمیشان پیش رفته ام و...

آدم‌ها دو دسته‌اند:

1- خوشبخت کننده
2- خوشبخت

مگه اینکه معجزه ای پیش بیاد

آدم‌ها،
خسته که می‌شوند،
تکیه می‌زنند...

حتی به دیوار گلی!

از مسکن متنفرم،
هنوز هم حتی،
با این همه درد...

بیا و با نیامدنت،
اصلاح نکن این رابطه را.

تو که تب می‌کنی،
همه
چشم‌هایِ خونینِ مرا می‌بینند

و دائم نسخه‌ی سرماخوردگی،
برایم می‌نویسند...